7.2.2 Interpretatie door uitvoeringsorganen

Bij de tweede manier om het begrip passende arbeid nader in te vullen wordt de omschrijving in de wet algemeen gehouden, maar de concrete invulling wordt overgelaten aan de uitvoeringsorganen. Er wordt in dat geval van uitgegaan dat de uitvoeringsorganen zich door het algemeen belang laten leiden in lijn met de bedoeling van het kabinet en geen eigen belang hebben bij de invulling. Het voordeel van deze interpretatiewijze is dat de inhoud van het begrip gemakkelijk kan worden aangepast aan de (wijzigingen in de) maatschappij en er rekening kan worden gehouden met de specifieke kenmerken van het individuele geval. De uitvoeringsorganen zijn gebonden aan de strekking van de wet en de bedoeling van het kabinet. Er is dus geen onbeperkte vrijheid bij de uitvoering van de regelgeving. Een ander voordeel is dat de uitvoeringsorganen zich aan de algemene beginselen van behoorlijk bestuur moeten houden en dat brengt een aantal waarborgen, waaronder gelijke behandeling en motivering van de beslissing, met zich mee.

Een nadeel van deze manier van invulling is de rechtsonzekerheid, omdat het niet zeker is hoe een situatie beoordeeld zal worden door de uitvoeringsorganen, ook al mogen de uitvoeringsorganen niet in strijd met de strekking van de wet en het beleid daaromtrent handelen. Die onzekerheid kan leiden tot een teruggetrokken houding van de werknemer op het punt van arbeidsmobiliteit. Hij zal dan eerder de keuze maken om niet-passende arbeid te behouden of te aanvaarden. Als er door de uitvoeringsorganen richtlijnen worden opgesteld dan leidt dit tot meer rechtszekerheid, maar gaat dit weer ten koste van de soepelheid van het systeem. Er zou dan weinig verschil zijn met het eerste systeem van de gedetailleerde omschreven wettelijke bepaling. Een te soepel systeem brengt echter weer het gevaar van ongelijke behandeling met zich mee. Tot slot is het ook een nadeel dat een uitvoeringsorgaan geen definitief oordeel kan geven in geval van betwisting van de interpretatie door de uitkeringsgerechtigde. Het oordeel moet dan worden voorgelegd aan een onafhankelijke en onpartijdige rechterlijke instantie.1 Dit brengt weer de nodige kosten en rechtsonzekerheid met zich mee.