7.2.1 Invulling door een gedetailleerde wettelijke bepaling

De eerste manier om het begrip passende arbeid in te vullen is een gedetailleerde omschrijving in de wetgeving. Het voordeel hiervan is dat er sprake is van rechtszekerheid en er een waarborg is tegen willekeurige behandeling door de uitvoeringsorganen. Door de gedetailleerde omschrijving weet de verzekerde wat er van hem verwacht wordt en welke consequenties er zijn als niet aan die verwachtingen wordt voldaan. De uitvoeringsorganen beschikken over duidelijke en objectieve criteria om een individueel geval te beslechten. Er wordt niet op basis van een persoonlijk en subjectief oordeel een beslissing genomen, hetgeen leidt tot gelijke behandeling van de verzekerden. Dit voordeel van rechtszekerheid moet wel gerelativeerd worden, want zelfs objectieve criteria kunnen een zekere mate van interpretatie (in een individueel geval) vereisen. Denk aan het criterium dat arbeid als passend wordt beschouwd als het bij het vorige beroep aansluit. De vraag is wat dit precies betekent en welke dienstbetrekkingen hier wel en niet onder vallen. Dit is een kwestie van interpretatie.1

Een gedetailleerde wettelijke omschrijving heeft ook nadelen. Zo kan de invulling van het begrip moeilijk worden afgestemd op de (wijzigingen in de) maatschappij. Het wetgevingsapparaat is een te log systeem om regelgeving voortdurend en snel aan te passen aan de wijzigingen in de maatschappij of de arbeidsmarkt. Het tweede nadeel is dat in de regelgeving niet elk denkbaar, concreet geval van een oplossing kan worden voorzien. Ook kan er niet met subjectieve elementen rekening worden gehouden en juist die subjectieve elementen spelen een belangrijke rol voor de betrokkene in de beslissing om de arbeid te verlaten of te weigeren.2