3.6.4 Conclusie

De nadruk op de eerste twee Baker-factoren betekent per saldo een aanzienlijke beperking van het toepassingsbereik van de political question-doctrine. Duidelijk is dat het in Baker v. Carr geschetste toetsingskader in de vorm van zes factoren, hoewel ruim geformuleerd, het aantal zaken waarin het Hof de doctrine heeft toegepast nauwelijks heeft doen toenemen.1 Integendeel: dit aantal is op één hand te tellen.

Deze conclusie is ook van belang voor het in de literatuur en eerder in dit onderzoek besproken onderscheid tussen een klassieke en een pragmatische variant van de political question-doctrine. Waar het in Baker v. Carr geschetste toetsingskader in de vorm van zes factoren beide varianten integreert, geeft de praktijk een genuanceerder beeld. Door de nadruk op de eerste twee Bakerfactoren is de pragmatische variant van de doctrine in de rechtspraak van het Hof naar de achtergrond verdwenen. Barkow meent dat Baker v. Carr tegelijkertijd als het vertrekpunt daarvan kan worden aangemerkt, nu het Hof de doctrine sindsdien nimmer op basis van uitsluitend de vier overige factoren heeft toegepast: