17 Toepassing dimensies op EU-kader

Ten eerste kan steeds de vraag worden gesteld wat de min of meer feitelijke invloed is van bijvoorbeeld een onderdeel van het institutionele kader of de vertrouwensagenda op een bepaalde dimensie van het vertrouwensbeginsel. Hoe versterkt bijvoorbeeld een richtlijn die de verdachte toegang biedt tot een raadsman het vertrouwen bij bijvoorbeeld overlevering van die verdachte? Het gaat bij het institutionele kader en de vertrouwensagenda in beginsel om maatregelen of normen die vertrouwen genereren.

Ten tweede, en voor een deel daaruit voortvloeiend, luidt de vraag welke consequenties dat dan heeft voor de normatief-beperkende werking van het vertrouwensbeginsel – simpel uitgedrukt: een beperking van de toetsingsruimte in een concreet geval van samenwerking – benaderd vanuit een bepaalde dimensie van dat beginsel. Kan bijvoorbeeld, vanwege de werking van een bepaalde minimumharmonisatie van waarborgen, bijvoorbeeld tegen verstekveroordelingen, toetsing van bijvoorbeeld overlevering na een verstekveroordeling achterwege blijven? Als dat zo is, kan ook een weigeringsgrond op dat punt achterwege blijven en impliceert het samenwerkingsinstrument in zoverre vertrouwen.

Ten eerste kan het vertrouwen in zijn aard gelijk blijven, het blijft bijvoorbeeld gaan om vertrouwen op een bewering, maar wel aan kracht winnen, bijvoorbeeld doordat binnen de EU sterker toezicht plaatsvindt of op bepaalde punten sterkere waarborgen gelden. Uiteraard kan een bepaalde vorm van vertrouwen ook aan kracht inboeten, al zou dat niet zonder meer overeenkomen met het uitgangspunt van samenwerking binnen de EU, te weten een groter vertrouwen tussen lidstaten onderling.

Ten tweede kan een verschuiving of wijziging optreden waarbij een onderdeel van een bepaalde dimensie in de plaats komt van een ander onderdeel van die dimensie: waar in het klassieke verdragsrecht sprake was van vertrouwen op bijvoorbeeld een bewering kan daar in de EU vertrouwen op een verplichting voor in de plaats komen.