7.4.4.3.3 Vereiste ernst van de schending

Zoals hiervoor is opgemerkt, kan in de procedure tegen de informatiebeschikking al de vraag aan de orde komen of de geconstateerde schending van de informatieverplichting(en) van voldoende gewicht is om de sanctie van de omkering te rechtvaardigen. Net als bij de categorie I-triggers is dat (vanwege de evenredigheidstoets1) ook bij de categorie II-triggers niet bij elke omissie of bij elk gebrek het geval.2 Er moet evenredigheid zijn tussen het doel en (de gevolgen van) het middel, (de omkering die het gevolg is van) de informatiebeschikking.3 Het niet beantwoorden van enkele ondergeschikte vragen uit een uitgebreide, gedetailleerde vragenbrief levert bijvoorbeeld niet per se een schending van art. 47 AWR op (laat staan dat die ernstig genoeg zou zijn voor de omkering).4 Relatief geringe gebreken die aan de administratie van een onderneming kleven, rechtvaardigen nog niet de conclusie dat de administratieplicht is geschonden, laat staan de zware sanctie van de omkering.5 Het niet verstrekken van overduidelijk fiscaal relevante informatie vormt daarentegen wél een schending van art. 47 AWR.6 Hetzelfde geldt voor het opzettelijk verstrekken van onjuiste inlichtingen.7

Verder kunnen ook categorie II-triggers zien op de tijdigheid van het voldoen aan de informatieverplichtingen: een schending kan er bijvoorbeeld in zijn gelegen dat de door de inspecteur gestelde termijn als bedoeld in art. 49 lid 1 AWR is overschreden. Net als bij categorie I-triggers betekent het enkel te laat verstrekken van de gegevens dan nog niet automatisch dat er ook grond is voor de omkering van de bewijslast. Op welk moment het precieze omslagpunt ligt, is niet geheel duidelijk. Wellicht kan een parallel worden getrokken met de jurisprudentie inzake het niet doen van de vereiste aangifte:8 het kritische moment ligt daar op het uiterste tijdstip dat de inspecteur bij het vaststellen van de aanslag in redelijkheid nog rekening kan houden met de te laat aangeleverde gegevens en inlichtingen.9 Vertaald naar categorie II-triggers zou dan ook informatie die weliswaar te laat (want buiten de in eerste instantie gestelde termijn), maar nog vóór het nemen van de informatiebeschikking is verstrekt, meetellen. Mogelijk kan zelfs informatie die wordt verstrekt ná het nemen van de informatiebeschikking, maar vóór het opleggen van de aanslag of (wanneer de informatiebeschikking pas in bezwaar is genomen) het doen van de uitspraak op bezwaar nog de omkering voorkomen.10