11.2.4.6 Suppletieverplichting art. 10a AWR levert wilsafhankelijke informatie op (V-N 2021/40.16)

In 2021 heeft de Hoge Raad zich uitgesproken over de vraag hoe de suppletieverplichting voor de omzetbelasting uit art. 10a AWR juncto art. 15 UBOB zich verhoudt tot het nemo tenetur-beginsel.1 Het opzettelijk of grofschuldig niet nakomen van die verplichting wordt bedreigd met een vergrijpboete.2 De Hoge Raad heeft twee belangrijke oordelen gegeven.

In de eerste plaats overwoog de Hoge Raad dat een belastingplichtige zich – ondanks de boetedreiging – niet aan de suppletieverplichting kan onttrekken met een beroep op het nemo tenetur-beginsel. Onder verwijzing naar het arrest Allen3 oordeelde de Hoge Raad dat het nemo tenetur-beginsel niet in de weg staat aan de informatieverplichting zelf, en (dus) ook niet aan het opleggen van een fiscale bestuurlijke boete wegens het niet nakomen daarvan.4 In de tweede plaats oordeelde de Hoge Raad dat de informatie die in het kader van de nakoming van de suppletieverplichting worden verstrekt, naar haar aard (dus: per definitie) wilsafhankelijk is.5 Daaruit volgt volgens de Hoge Raad dat de verstrekte informatie vervolgens niet mag worden gebruikt voor het bewijs dat de belastingplichtige een (ander) beboetbaar of strafbaar feit heeft begaan (zoals het beboetbaar feit van art. 67f AWR).6