5.3.2.2.5.2 Activiteiten buiten het geval van internationale rechtshulp

Wanneer een getuige zich in het buitenland bevindt, staat dat gegeven er niet aan in de weg dat de getuige wordt opgeroepen om ter zitting in Nederland te verschijnen. Artikel 588 lid 2 Sv bepaalt dat de oproeping, met of zonder tussenkomst van de buitenlandse autoriteiten, magworden gestuurd naar het buitenlandse adres.1 Van deze mogelijkheid zal ook gebruik moeten worden gemaakt.2 In NJ 1993, 222 was dit niet gebeurd. Het gerechtshof had de oproeping van een zich op Curaçao bevindende getuige nutteloos geacht, terwijl de getuige niet eenmaal was opgeroepen. De Hoge Raad achtte het oordeel van het gerechtshof onbegrijpelijk. Als een getuige niet eerder is opgeroepen, mag er niet zonder meer vanuit worden gegaan dat een oproeping geen succes zal hebben op de enkele grond dat hij zich in een ver weg gelegen land bevindt.3

Bevindt een getuige zich in het buitenland, dan zal deze wel de gelegenheid moeten krijgen om zijn reis en verblijf te regelen. Wordt de getuige pas kort voor de zitting opgeroepen aanwezig te zijn, dan kan het praktisch onmogelijk zijn aan de oproeping gevolg te geven. In zo’n geval zal mijns inziens niet mogen worden geconcludeerd dat een nieuwe oproeping zinloos zal zijn. De Hoge Raad lijkt daarover anders te denken. In een zaak waarin de getuige niet ter zitting was verschenen, was een dagvaarding zes dagen voor de zitting betekend op een Londens adres. De Hoge Raad achtte het oordeel van het gerechtshof dat onaannemelijk was dat de getuige binnen een aanvaardbare termijn ter zitting zou verschijnen, nu geen verblijfplaats van de getuige bekend was, niet onbegrijpelijk.4