4.6 De Annibaldi-ondergrens

Uit onder andere de zaak Annibaldi blijkt dat sprake is van een ondergrens.1 Het verzoek van Annibaldi tot toekenning van een vergunning voor het aanleggen van een boomgaard binnen de omtrek van een regionaal natuur- en archeologisch park is afgewezen. Annibaldi stelde beroep in, omdat hij van mening was dat sprake was van onteigening zonder schadeloosstelling. Uit deze zaak blijkt dat het Unierecht niet van toepassing is wanneer de lidstaten niet handelen binnen het kader van de bevoegdheden van de Europese Unie en er geen specifiek verband bestaat tussen de nationale regeling en het Unierecht. Fontanelli neemt daarbij aan dat de gehanteerde norm in de zaak Annibaldi een ondergrens is voor de aanname dat een zaak wellicht onder de werkingssfeer van het Unierecht valt.2 Nationale normen, waarvan niet kan worden geconcludeerd dat deze de uitvoering beogen van een Unierechtelijke bepaling en welke normen slechts indirect hetzelfde onderwerp aanstippen als specifieke Uniewetgeving en welke normen daarbij verschillende doelen nastreven, zijn niet aan te merken als vallend binnen de werkingssfeer van het Unierecht. Uit de zaak Polier is af te leiden dat indirecte gemeenschappelijke doeleinden onvoldoende zijn om een zaak binnen de werkingssfeer van het Unierecht te brengen.3 In de zaak Siragusa overweegt het Hof van Justitie nadrukkelijk dat er een zeker verband moet bestaan welke band verdergaat dan het dicht bij elkaar liggen van de betrokken nationale en Unierechtelijke materies voor het inroepen van de bescherming van het Handvest.4 Een mogelijke schending van de grondrechten, waaronder een mogelijke schending van het Unierechtelijke verdedigingsbeginsel, kan niet leiden tot het ten uitvoer brengen van het Unierecht.5 A-G Bobek geeft dit in zijn conclusie in de zaak Ispas op fraaie wijze weer:6