5.4.3.2 Tussenconclusie

Het is buitengewoon lastig gebleken om een heldere lijn met betrekking tot identificatie en werking van direct extern werkende besluiten uit de jurisprudentie af te leiden. Dergelijke besluiten worden nimmer expliciet gekwalificeerd als besluiten met direct externe werking. Voorts lijkt de nadruk vooral te liggen op de wijze waarop met het besluit wordt omgesprongen en niet op de kwalificatie van het besluit zelf. In het licht van een juiste benadering van het direct extern werkende besluit dient mijns inziens de nadruk vooral te liggen op het doel en strekking van het besluit. Uit het arrest Silver Lining blijkt echter dat voor de kwalificatie van het besluit de inhoud ervan van doorslaggevende betekenis is en niet de bij het besluit betrokken personen.1 In de visie van de Hoge Raad kan niet langer worden gesproken van een direct extern werkend besluit wanneer in het bestuursbesluit tevens een (opdracht en) volmacht staat geformuleerd. Deze redenering staat op gespannen voet met de uitkomst van het arrest Utrechts Monumentenfonds, waarin de Hoge Raad in het direct extern werkende besluit tot aanvaarding van het aanbod tevens een opdracht en volmacht leest. Nu de strekking van direct extern werkende besluiten is gelegen in een rechtstreekse binding van een betrokkene in het rechtsverkeer, maakt het niet uit of de bode, die als uitvoerder van het besluit fungeert, vertegenwoordigingsbevoegd is. De vennootschap is reeds bij besluit vertegenwoordigd. Een expliciete (opdracht en) volmachtverlening is derhalve ten overvloede.