5.2.1 Partnerships vs. Companies

Historisch gezien dateert in het Verenigd Koninkrijk de personenvennootschap van voor de kapitaalvennootschap. De personenvennootschap werd gebruikt als middel om kapitaal van individuen bij elkaar te brengen, en was van groot belang bij de financiering van de industriële revolutie in de 18e en 19e eeuw. Sinds het einde van de 19' eeuw hebben veel personenvennootschappen hun rechtsvorm omgezet in een besloten kapitaalvennootschap met beperkte aansprakelijkheid (private limited company). Het personenvennootschapsrecht heeft daardoor haar koppositie in het ondernemingsrecht overgegeven aan het kapitaalvennootschapsrecht.1 De keuzemogelijkheid tussen de twee rechtsvormen is niet altijd voorhanden geweest. Het uitgangspunt was dat kleine vennootschappen de personenvennootschapsvorm moesten aannemen, en de middelgrote en grote vennootschappen de kapitaalvennootschapsvorm. Hierdoor werden er beperkingen gesteld aan de beschikbaarheid van beide rechtsvormen.2 Vennootschappen vonden allerlei manieren om de (beperkende) regels te omzeilen. Deze ontwikkeling werd door de House of Lords in de uitspraak Salomon vs. Salomon ondersteund,3 waardoor het na deze uitspraak ook voor kleine vennootschappen mogelijk was om een kapitaalvennootschapsvorm aan te nemen. In 1992 werd het mogelijk om een eenmanskapitaal-vennootschap (single member private company) op te richten.4 Richtlijnen van bepaalde beroepsorganisaties verboden lange tijd het aannemen van de kapitaalvennootschapsvorm. Accountants kregen pas in 1989 de mogelijkheid om te incorporeren, advocaten kregen deze mogelijkheid in 1992.5