5.10.4 Een onderscheid tussen inbound en outbound fusies

Bij een inbound fusie kan de termijn van artikel 318 lid 1 van belang zijn wanneer er een vennootschap betrokken is uit een lidstaat waar een op de Richtlijn GOF gebaseerde uittreedregeling bestaat. Uittredende minderheidsaandeelhouders in een buitenlandse verdwijnende vennootschap kunnen met de bepaling hun voordeel doen met ingeval niet besloten wordt dat de Nederlandse verkrijgende vennootschap de schadeloosstelling afwikkelt.

De lidstaat van die verdwijnende vennootschap kan een regeling kennen die net als artikel 333h is gebaseerd op artikel 4 lid 2 van de Richtlijn GOF. Alsdan zal het voorschrift van artikel 10 lid 3 Richtlijn GOF gelden met als gevolg dat de schadeloosstellingsregeling zal moeten zijn afgewerkt als niet besloten is dat de Nederlandse verdwijnende vennootschap die taak op zich neemt.

De uittredende minderheidsaandeelhouders bij buitenlandse vennootschappen die partij zijn bij een inbound fusie krijgen daarmee door de Nederlandse wet een pressiemiddel toegeschoven. Dit geldt mijns inziens slechts wanneer een Nederlandse verkrijgende vennootschap tevens fuserende vennootschap is. Fuseren twee of meer buitenlandse vennootschappen en wordt een Nederlandse vennootschap als verkrijgende vennootschap in het kader van de fusie opgericht dan geldt dit niet. Zie hierover nader § 4.24.

Bij een outbound fusie bestaat voor de uittredende minderheidsaandeelhouder de mogelijkheid wettelijke termijnen als pressiemiddel te gebruiken slechts wanneer de wet van het land van de verkrijgende vennootschap een gelijksoortige regeling als die van artikel 318 lid 1 kent. Ik gaf aan dat de zesmaandstermijn niet gebaseerd is op de Derde Richtlijn die ten grondslag ligt aan de fusiewetgeving in de verschillende lidstaten. Dat verkleint de kans dat ook in andere landen een soortgelijke regeling bestaat.