8.7 Selectie van uitspraken

Vervolgens is de vraag welke criteria gerechtsafdelingen hanteren voor de selectie van mee te lezen uitspraken of, indien die criteria er niet zijn, welke criteria de respondent zou willen gebruiken. Blijkens de antwoorden zijn er geen criteria vastgelegd. Rechters, met uitzondering van de rechters in opleiding, beslissen gewoonlijk zelf of ze een uitspraak aan een collega willen voorleggen en kiezen daarvoor meestal complexe zaken. Twee handelsrechters en een bestuursrechter schreven dat het om zaken op tegenspraak moet gaan. Een familierechter liet weten dat de selectie van verplicht mee te lezen uitspraken willekeurig geschiedt door de administratie. In één handelsafdeling, waarin alle door rechters geschreven uitspraken worden meegelezen, zijn vaste koppels gemaakt. Eens in de zoveel tijd maakt de rolrechter nieuwe koppels.

Vooral bestuursrechters hebben gemotiveerd welke zaken worden geselecteerd om mee te lezen. Volgens twee van hen komen daarvoor alleen zaken van enige importantie in aanmerking, ‘in elk geval geen standaardzaken’. Volgens een andere bestuursrechter moet het een uitspraak zijn waar substantieel ‘eigen werk’ in zit, dus niet een nauwelijks aangepast concept van een juridisch ondersteuner. Weer een andere bestuursrechter schreef dat in haar afdeling alle uitspraken geclassificeerd worden naar bijzonderheid: A (zeer bijzonder), B (gemiddeld) of C (routine). In A-zaken gaat het zoal om principiële keuzes of nieuwe inzichten. Het beleid van de afdeling in kwestie is om alle A- en B-uitspraken mee te laten lezen. Een bestuursrechter merkte op dat indien een ervaren juridisch ondersteuner als griffier optreedt, de behoefte aan meelezen minder groot is.