4.4.3.8 Klokkenluidersmelding over woke-isme

Aan de Universiteit van Amsterdam (UvA) werd een docent geschorst nadat hij onder meer uitspraken had gedaan over woke-isme en gender.1 Binnen deze thema’s nam hij binnen de faculteit telkens een minderheidsstandpunt in, wat leidde tot stevige discussies binnen de faculteit. Een column van de docent over dit thema leidde daarnaast tot verhit publiek debat, met onder meer een petitie van studenten tot gevolg. Ondertussen ontstond tussen de docent en het faculteitsbestuur een conflict, mede omdat de docent zich onvoldoende gesteund voelde. Daarbij werd de docent verweten de discussie onnodig persoonlijk, intimiderend en kwetsend te voeren. Pogingen van het faculteitsbestuur om tot mediation over te gaan zijn niet gelukt omdat de docent zich publiekelijk bleef uitspreken over de kwestie. Waarbij hij onder meer op social media foto’s plaatste met diskwalificerende teksten.

De docent heeft een beroep gedaan op de klokkenluidersregeling van de UvA. Het gevaar van extremistisch woke-isme zou een misstand zijn in de zin van die regeling. Uit artikel 7:658c van het BW vloeit voort dat een werknemer niet benadeeld mag worden als hij te goeder trouw een misstand heeft gemeld. Van benadeling is sprake als de melder in zijn positie of loopbaan wordt benadeeld. De rechtbank oordeelt dat van benadeling in de zin van artikel 7:658c van het BW enkel sprake is als er een causaal verband bestaat tussen de melding en de schorsing van de docent. Van een dergelijk causaal verband is in casu geen sprake. Een klokkenluidersmelding is volgens de rechtbank geen vrijbrief voor wangedrag. Daarnaast had de UvA reeds aangekondigd onafhankelijk onderzoek te laten doen naar woke-isme binnen de universiteit. Ook heeft de UvA volgens de rechtbank een verantwoordelijkheid tegenover haar andere medewerkers en studenten, bij wie de docent zich onmogelijk heeft gemaakt. De schorsing van de docent mag dan ook in stand blijven.