2.4.7.3.1 Conclusie — Immigratie

Als een ontvangende staat belemmeringen opwerpt tegen de vestiging van een buitenstatelijke vennootschap omdat de lidstaat uitgaat van de werkelijke zetelleer, dan wordt deze leer opzij gezet en zijn de belemmeringen in beginsel niet geoorloofd, tenzij er sprake is van misbruik. Als ondernemers een vennootschap willen oprichten in een andere lidstaat dan waar de vennootschap haar activiteiten zal gaan uitoefenen, dan zal deze vennootschap door de ontvangende lidstaat (het land waar de werkelijke zetel zich bevindt), geaccepteerd en erkend dienen te worden. De vennootschap mag daarnaast niet onderworpen worden aan extra voorwaarden. Het Europese Hof benadrukt in zijn uitspraken enerzijds het recht van vrijheid van vestiging en van daaruit de mogelijkheid om actief te worden binnen de gehele EU. Anderzijds benadrukt het Europese Hof dat lidstaten misbruik mogen bestrijden. Het Europese Hof verbiedt niet ook de interne aangelegenheden van een buitenlandse vennootschap met activiteiten in het binnenland aan binnenlands recht te onderwerpen, voor zover de toepassing van dit binnenlandse recht maar in overeenstemming is met de rule of reason.1 De eerste vorm van de mobiliteit, de incorporatie, is daarmee door de uitspraken van het Europese Hof binnen de EU over het algemeen mogelijk gemaakt.