4.3.1.1.12 Tot slot

Hiervoor hebben verschillende (van een reguliere betaling te onderscheiden) rechtsfiguren de revue gepasseerd die leiden tot toepassing van art. 29 Wet OB 1968. Geconcludeerd moet worden dat bij een betaling ‘door een derde’ en een betaling ‘aan een derde’ een vordering geacht moet worden te zijn voldaan, wanneer de betaling strekt tot delging van de schuld van de afnemer op de leverancier, en de afnemer in zoverre jegens de leverancier wordt gekweten van zijn betalingsverplichting. Wanneer de derde op eigen naam (en niet op naam van de schuldenaar betaalt), zal de derde in de vordering van de leverancier worden gesubrogeerd. De derde treedt dan als het ware in de plaats van de leverancier en verkrijgt daarmee een vorderingsrecht op de afnemer. Anders dan bij cessie (welke figuur strekt tot de overdracht van een vordering) moet bij subrogatie het onderliggende vorderingsrecht (tussen de leverancier en de afnemer) geacht worden te zijn voldaan. Dit geldt ook voor de rechtsfiguren verrekening, schuldvernieuwing en vermenging. Ook kwijtschelding leidt tot toepassing van art. 29 Wet OB 1968, zij het dat de grondslag niet wordt gevormd door de categorie ‘niet-betaling’, maar (sinds 2017) door die van de ‘prijsvermindering’. Ik ben tevens ingegaan op de wisselwerking tussen de verschillende categorieën. Daarbij is een belangrijke rol weggelegd voor de duiding van de situatie en de contractuele vastlegging. Volledigheidshalve heb ik de vraag behandeld hoe moet worden omgegaan met de situatie waarin een betaling betrekking heeft op meerdere vorderingen.