9.2.1 Mate van ingesteld hoger beroep

In de tabellen 9.4-9.5 zijn de percentages civiele respectievelijk strafzaken te vinden waarin hoger beroep is ingesteld tegen de uitspraak van de rechtbank. Het betreft hier een gemiddelde van alle rechtbanken, waarbij opgemerkt wordt dat de verschillen tussen de rechtbanken groot zijn, zowel bij civiel als straf. In de tabellen is ook te lezen welk percentage van de onderscheiden zaken in hoger beroep ingetrokken is.1

Partijen gaan dus aanmerkelijk vaker in beroep tegen vonnissen van de meervoudige strafkamer dan tegen een vonnis van een alleensprekende strafrechter. Dat lijkt begrijpelijk, omdat een meervoudige strafkamer zwaardere straffen oplegt, waardoor het belang groter is om de zaak opnieuw aan de rechter voor te leggen. In paragraaf 9.2.2 wordt besproken welke motieven partijen in strafzaken hebben om in hoger beroep te gaan.

Waarschijnlijk valt voor civiele zaken dezelfde conclusie te trekken als voor strafzaken, namelijk dat een meervoudige zaak grotere kans heeft hoger beroep tegemoet te zien dan een enkelvoudige. Ook hier ligt het voor de hand de reden daarvan te vinden in het belang van de zaak, dat in civiele gedingen vooral financieel van aard zal zijn.

Verder valt op dat het hoger beroep in een aanzienlijke minderheid van de (meervoudige en enkelvoudige) zaken uiteindelijk wordt ingetrokken.

Ook over de percentages hoger beroep in bestuurszaken zijn gegevens beschikbaar in de Kengetallen gerechten, maar deze zijn niet uitgesplitst naar meervoudige en enkelvoudige behandeling. Daarom zijn die hier niet opgenomen. Ander onderzoek biedt wel enige uitkomst, zij het met gegevens uit 2007. Daarin is vermeld hoe vaak de eiser in meervoudige en enkelvoudige bestuurszaken hoger beroep heeft ingesteld (zie tabel 9.6).2

Uit de tabel blijkt dat de eiser in meervoudig behandelde bestuurszaken verhoudingsgewijs aanmerkelijk vaker in appel ging. De onderzoekers noemen het verband significant. Deze bevindingen komen overeen met die in civiele en strafzaken.