RvdW 2026/543

Levensgevaar of gevaar voor zwaar lichamelijk letsel in verkeer veroorzaken door opzettelijk verkeersregels in ernstige mate te schenden door als bestuurder van bedrijfsauto tijdens politieachtervolging ’s avonds laat met gedoofde lichten en te hoge snelheden (tussen 70 en 120 kilometer per uur) door smalle straten te rijden, terwijl daar maximumsnelheid van 30 kilometer per uur geldt en op wegdek sneeuw en ijzel liggen, vervolgens met snelheid van 40 kilometer per uur over voetpad te rijden, door drukbezocht park (waar motorrijtuigen niet zijn toegestaan) te rijden, frontaal op dienstvoertuig van verbalisanten af te rijden en uiteindelijk tegen appartementencomplex aan te rijden, art. 5a lid 1 WVW 1994. Kon hof oordelen dat door bewezenverklaarde gedragingen ‘levensgevaar of gevaar voor zwaar lichamelijk letsel voor ander(en) te duchten was’? Art. 5a lid 1 WVW 1994 beschrijft (niet uitputtend) reeks gedragingen. O.g.v. art. 5a lid 1 WVW 1994 is het verboden, door een of meer van dergelijke gedragingen te verrichten, zich opzettelijk zodanig in verkeer te gedragen dat verkeersregels in ernstige mate worden geschonden, als daarvan levensgevaar of gevaar voor zwaar lichamelijk letsel voor ander te duchten is. Om te kunnen beoordelen of gelet op bewezenverklaard gedrag waarmee verkeersregels in ernstige mate zijn geschonden, levensgevaar of gevaar voor zwaar lichamelijk letsel voor ander te duchten was, moet worden vastgesteld of dit gevaar naar algemene ervaringsregels te voorzien was. Dit vergt beoordeling aan de hand van concrete f&o van geval, waaronder plaats waar en tijdstip waarop genoemd gedrag heeft plaatsgevonden. Bij dit oordeel is van belang dat in verkeer in het algemeen niet goed voorspelbaar is bij welke andere verkeersdeelnemers men in nabijheid zal komen en hoe deze zullen reageren op schending van verkeersregels. Van het duchten van levensgevaar of gevaar voor zwaar lichamelijk letsel voor ander kan daarom ook sprake zijn als gedrag waarmee verkeersregels in ernstige mate is geschonden, met zich brengt dat bestuurder van voertuig niet in staat kan worden geacht steeds adequaat te reageren op aanwezigheid en verkeersgedrag van andere verkeersdeelnemers (vgl. HR 11 maart 2025, NJ 2025/239, m.nt. P.A.M. Mevis). ’s Hofs op zijn vaststellingen in zijn nadere bewijsoverwegingen gebaseerde oordeel dat, gelet op gedragingen van verdachte waarmee hij verkeersregels in ernstige mate heeft geschonden, vermogen van verdachte om te anticiperen en (tijdig) te reageren op gedragingen van andere weggebruikers fors afneemt en daarbij tijd die nodig is om voor eventuele anderen te remmen toeneemt, zodat naar algemene ervaringsregels voorzienbaar is dat die gedragingen gevaar voor zwaar lichamelijk letsel of levensgevaar met zich brengen, getuigt (gelet op wat hiervoor is vooropgesteld) niet van onjuiste rechtsopvatting en is toereikend gemotiveerd. Volgt verwerping.