3.3.3.0 Introductie

In de literatuur over art. 6:181 is van meet af aan aangenomen dat wanneer de in art. 6:173, 174 en 179 bedoelde zaken in de uitoefening van een bedrijf worden gebruikt, de kwalitatieve aansprakelijkheid niet (meer) op de bezitter rust maar op de bedrijfsmatige gebruiker.1 Daarbij werd veelal verwezen naar de in de wetsgeschiedenis omschreven strekking van art. 6:181, kort gezegd het in het belang van zowel benadeelden als potentieel aansprakelijken bewerkstelligen dat ter zake van dezelfde schadeveroorzakende gebeurtenis steeds één duidelijk aanwijsbare persoon kwalitatief aansprakelijk is. Ook in de feitenrechtspraak werd direct aangenomen dat binnen het stelsel van art. 6:173, 174, 179 en 181 steeds óf de bezitter óf de bedrijfsmatige gebruiker aansprakelijkheid is. Als voorbeeld valt Hof Den Haag 15 juli 2003, VR 2004/107 (TU Eindhoven/Donders) te noemen, waarin een aankomend studente deelnam aan een introductie georganiseerd door de Technische Universiteit Eindhoven (TUE). Het touw van de daartoe door de TUE gebruikte ‘trust-rope’-installatie (een behendigheidsoefening) bleek gebrekkig ex art. 6:173. Nadat het hof de TUE als ‘bedrijfsmatige gebruiker’ van het touw had aangemerkt,2 werd omtrent art. 6:181 overwogen:

Deze opvatting werd gehuldigd in diverse andere over art. 6:181 verschenen lagere rechtspraak.3