4.3.1 Doel en inhoud

De scheme is beschikbaar voor zowel solvente als insolvente vennootschappen. De regeling is niet alleen toegankelijk wanneer insolventie dreigt, in tegenstelling tot de Richtlijn of de WHOA. De Engelse wet geeft geen definitie van het onderwerp van een scheme, maar omschrijft haar als een compromise of een arrangement tussen de vennootschap en haar schuldeisers en/of aandeelhouders.1 Door het ontbreken van een wettelijke definitie ten aanzien van de inhoud van een akkoord kan een scheme vrijwel alles omvatten waarmee de vennootschap en haar schuldeisers en/of aandeelhouders instemmen (“about anything that they can properly agree amongst themselves”).2 De enige beperking die in de rechtspraak is gesteld, bestaat eruit dat sprake moet zijn van een zekere vorm van ‘give and take’, zowel aan de kant van de vennootschap als aan de kant van de schuldeisers en/of de aandeelhouders.3 Het ontnemen van rechten aan een aandeelhouder zonder dat de aandeelhouder daarvoor een zekere compensatie ontvangt, kan geen onderdeel zijn van een akkoord, althans de rechter mag een dergelijk akkoord niet homologeren.4 De WHOA bevat mijns inziens terecht niet een dergelijke beperking, aangezien dit een preventieve herstructurering bemoeilijkt.

Het doel van een scheme is, kort gezegd, het tot stand brengen van een akkoord dat bindend is jegens de niet instemmende minderheid van schuldeisers en aandeelhouders (“to circumvent the absence of unanimous consent”).5 Wanneer een vennootschap in financiële nood gebruikmaakt van een scheme zal het akkoord vooral zien op de herstructurering van schulden met als doel de liquidatie van de vennootschap te voorkomen. Zo is een debt for equity swap regelmatig onderdeel van een scheme, evenals uitstel en reductie van schulden.6 Vooral grote vennootschappen maken gebruik van de scheme. De (voorbereiding van een) scheme is namelijk complex en brengt hoge kosten met zich, met name door de intensieve rechterlijke betrokkenheid.7