2.4.6.0 Introductie

Door de toenemende grensoverschrijdende activiteiten hebben de Europese vennootschappen herhaaldelijk gepleit voor de vaststelling van rechtsinstrumenten die tegemoet komen aan hun vennootschapsrechtelijke behoeften volgend uit fusies tussen vennootschappen uit verschillende lidstaten en verplaatsing van de statutaire zetel van de ene lidstaat naar de andere.1 Zoals ook uit een mededeling van de Europese Commissie blijkt, zullen voor de grensoverschrijdende beperkingen maatregelen van de EU wellicht de enige manier zijn om de beoogde doelen van grotere mobiliteit te bereiken.2 Door de twee verschillende leren wordt deze mobiliteit belemmerd, zoals uit het voorgaande is gebleken. Een omslag in deze controverse vanuit de lidstaten zelf, is onwaarschijnlijk. De Europese Commissie heeft echter besloten voorlopig geen voorstel in te dienen voor een richtlijn betreffende grensoverschrijdende zetelverplaatsing.3 Door deze richtlijn zou grensoverschrijdende omzetting van de rechtsvorm kunnen plaatsvinden zonder verlies van rechtspersoonlijkheid.4 Hierdoor worden de zojuist genoemde ontbinding, vereffening en nieuwe oprichting, die vereist zijn voor een statutaire zetelverplaatsing, overbodig en zal herincorporatie aantrekkelijker worden. Doordat ten tijde van het opstellen van het impactbeoordelingsrapport de uitwerking van het gebruik van de hierna te bespreken de Societas Europaea, de Societas Cooperativa Europaea en de Societas Privata Europaea, de uitwerking van de richtlijn betreffende de grensoverschrijdende fusie en de beslissing in de Cartesio-zaak5 nog niet duidelijk waren, is gekozen de richtlijn niet in te voeren.6 Wellicht dat in een later stadium, wanneer dit meer uitgekristalliseerd is, de Europese Commissie tot een andere conclusie zal komen. In de volgende paragrafen ga ik in op de bestaande en toekomstige wetgeving voor de mogelijkheden tot statutaire zetelverplaatsing.