7.8.4 Schuld

[247] Een tekortkoming die de debiteur had moeten voorkomen of vermijden, is aan zijn schuld te wijten en levert geen overmacht op. Het draait hier om de invloed die de schuldenaar heeft op het optreden van de belemmering. Naarmate hij meer macht heeft over het ontstaan van de tekortkoming, kan hem de tekortkoming eerder worden verweten.1

Of er schuld is hangt ten eerste af van de strekking en de inhoud van de verbintenis en van het gedrag dat een zorgvuldige schuldenaar in de gegeven omstandigheden tentoon zou spreiden. Dit is de objectieve norm die een rol speelt bij de bepaling van schuld.2 Als de objectieve norm geschonden is, komt een subjectieve component aan de orde.3 Subjectieve verwijtbaarheid ontbreekt als de normschending de debiteur niet persoonlijk kan worden verweten. De tekortkoming is aan de schuld van de schuldenaar te wijten, als deze onvoldoende zorg heeft betracht om haar te voorkomen.4 In de betekenis van subjectieve verwijtbaarheid wordt hier het begrip schuld gebruikt.5

In 7.10 wordt schuld van de rechtspersoon in het licht van onmiddellijke voorzieningen onder de loep genomen. Daar wordt aandacht besteed aan het voorkomen van onmiddellijke voorzieningen.