Re-integratie van de zieke werknemer; Nederland, Duitsland en flexicurity
Einde inhoudsopgave
Re-integratie zieke werknemer (MSR nr. 66) 2014/6.4.4:6.4.4 Tussenconclusie verzuimvoorschriften
Re-integratie zieke werknemer (MSR nr. 66) 2014/6.4.4
6.4.4 Tussenconclusie verzuimvoorschriften
Documentgegevens:
mr.dr. G.A. Diebels, datum 24-09-2014
- Datum
24-09-2014
- Auteur
mr.dr. G.A. Diebels
- JCDI
JCDI:ADS574494:1
- Vakgebied(en)
Arbeidsrecht / Europees arbeidsrecht
Rechtswetenschap / Algemeen
Sociale zekerheid arbeidsongeschiktheid / Re-integratie
Arbeidsrecht / Arbeidsovereenkomstenrecht
Toon alle voetnoten
Voetnoten
Voetnoten
Art. 27jo.33 Arbowet geven de Inspectie SZW de mogelijkheid een bestuursrechtelijke boete op te leggen op de werknemer, maar uit de Beleidsregel boeteoplegging arbeidsomstandighedenwetgeving volgt dat dit alleen mogelijk is bij het niet gebruiken van persoonlijke beschermingsmiddelen. Op het niet-verstrekken van de informatie uit artikel 38b ZW is evenmin een sanctie gesteld.
Deze functie is alleen te gebruiken als je bent ingelogd.
Dat medewerkings- en informatieplichten bestaan voor (met name) de werknemer lijkt een normaal tegenwicht tegen de loon- en re-integratieverantwoordelijkheid die de werkgever heeft. De medewerkingsplicht als hier bedoeld, is weliswaar in de Arbowet vastgelegd maar heeft geen directe sanctie.
Bij de informatieplicht is het evenwicht tussen het belang van de werknemer bij medische privacy en het financiële belang van de werkgever bij bepaalde informatie relevant. Als gegevens aan de bedrijfsarts worden verstrekt, lijkt privacy gewaarborgd maar soms heeft de werkgever rechtstreeks recht op informatie. Dat is bijvoorbeeld het geval bij het melden van de verwachte duur of het vermelden of de arbeidsongeschiktheid samenhangt met de arbeidsomstandigheden. De institutionele leer, die er van uitgaat dat de werknemer als deel van een groter geheel soms een stapje terug moet doen ten behoeve van het collectief, lijkt bij dit laatste mee te brengen dat het rekening houden met de belangen van anderen vóór gaat boven het recht niets te hoeven melden over het ontstaan van de arbeidsongeschiktheid. Slechts voor één informatieplicht, namelijk het mogelijke beroep op de no-riskpolis, is een directe wettelijke grondslag gegeven. Op overtreding van medewerkings- of informatieplichten is geen directe sanctie gesteld.1
Het genezingsvoorschrift laat indirect ruimte voor de vrijheid van behandeling en de vrijheid van artsenkeuze die elke werknemer toekomt. Dat moet in het begrip ‘belemmeren’ worden ‘ingelezen’ terwijl onduidelijk is of dat ook geldt voor het begrip ‘vertragen’. De begrenzing daarvan in de redelijkheid laat vooralsnog weinig speelruimte zien voor de werkgever om te werknemer te dwingen sneller arbeidsgeschikt te worden. Analoog aan artikel 28 lid 2 sub c WIA zou de medische behandelingsplicht van de werknemer kunnen worden verduidelijkt. Eenzelfde spanningsveld als bij controlevoorschriften speelt hier, tussen de wettelijke vrijheid geen behandeling te ondergaan en de financiële drang dat toch te moeten doen.