2.4.3 Relevante factoren

De in dit hoofdstuk besproken rechtspraak biedt steun voor beide varianten van de doctrine. Vooral in de zaken over het buitenlands beleid hield het Hof, in lijn met de klassieke variant, uitdrukkelijk rekening met de Amerikaanse Grondwet. Daarbij moet worden bedacht dat de Amerikaanse Grondwet aan de President en aan het Congres uiteenlopende bevoegdheden toekent om dit beleid vorm te geven. Dit grondwettelijke karakter van de bevoegdheden van de President en het Congres op het gebied van het buitenlands beleid speelde in de hiervoor besproken rechtspraak een belangrijke rol. In de zaak Oetjen v. Central Leather Company over de soevereiniteit van buitenlandse mogendheden overwoog het Hof bijvoorbeeld:

Ook in de besproken zaken over de zogenoemde Guarantee Clause speelde de Amerikaanse Grondwet vanzelfsprekend een belangrijke rol. Zoals beschreven moet deze grondwettelijke bepaling volgens het Hof zo worden uitgelegd dat handhaving daarvan moet worden geacht aan het Congres te zijn opgedragen. Tot een vergelijkbaar oordeel kwam het Hof in Coleman v. Miller met betrekking tot artikel V van de Amerikaanse Grondwet, waarin de procedure voor het aannemen van een grondwetswijziging is neergelegd.2

Opvallend is dat het Hof in de hiervoor besproken zaken vaak ook verwees naar de aard van het voorliggende geschil. Dit geldt niet alleen voor de zaken over de vormgeving van het buitenlands beleid, op welk gebied beslissingen vaak bij uitstek een politiek karakter hebben, maar ook voor diverse andere zaken. In Colegrove v. Green over de indeling van kiesdistricten overwogen sommigen leden: ‘Courts ought not to enter this political thicket.’3 En in Coleman v. Miller wezen sommige leden erop dat het vaststellen van een termijn voor het aannemen van een amendement op de Amerikaanse Grondwet afhankelijk is van politieke, economische en sociale factoren. Dit maakte het geschil volgens deze leden ‘essentially political’.4

Daarnaast hield het Hof in sommige zaken mede rekening met de mogelijke gevolgen die een inhoudelijk oordeel kon hebben. Ter illustratie hiervan kan worden gewezen op de zaak Williams v. Suffolk Insurance Company over de soevereiniteit over de Falklandeilanden. Zoals beschreven, oordeelde het Hof in die zaak dat de erkenning van de soevereiniteit van een buitenlandse mogendheid een political question is. Dit oordeel was niet alleen ingegeven door de grondwettelijke bevoegdheden van de andere staatsmachten op het gebied van het buitenlands beleid, maar ook door een vrees van het Hof voor tegenstrijdige standpunten van de verschillende staatsmachten over een en hetzelfde onderwerp:

Ook in de zaken over de Guarantee Clause hield het Hof duidelijk rekening met de gevolgen van een inhoudelijk oordeel. In Luther v. Borden overwoog het dat een eventueel oordeel dat het staatsbestel in Rhodes Island niet aan de Guarantee Clause voldeed ingrijpende gevolgen zou hebben. Volgens het Hof zou dat oordeel burgers de mogelijkheid bieden iedere belasting en andere verplichting tegenover de overheid ter discussie te stellen. Burgers zouden op basis daarvan zelfs het hele bestaan van een deelstaat en alle daarin geldende wetten en regels ter discussie kunnen stellen:

In Pacific States Telephone and Telegraph Company v. Oregon wees het Hof opnieuw op de ingrijpende gevolgen van het eventuele oordeel dat de inrichting van het openbaar bestuur van een deelstaat onverenigbaar is met de Guarantee Clause: