4.3.4 Ontwikkelingen in de bestuursrechtelijke bewijsuitsluiting

Vooropgesteld dient te worden dat bij de verwerking van fiscale gegevens (door zowel de Belastingdienst als andere bestuursorganen in de hoedanigheid van afnemer van fiscale gegevens) het rechtstatelijk, normconform handelen door de Staat het uitgangspunt dient te zijn.1 Met dit uitgangspunt zouden bestuursorganen mijns inziens in principe geen gebruik moeten willen maken van gegevens die in strijd met de fiscale geheimhoudingsbepaling zijn verstrekt of ontvangen. Dit doet immers afbreuk aan het belang van de strikte fiscale geheimhoudingsbepaling. De beginselen van legaliteit en legitimiteit, de privacybeginselen en het beginsel van effectieve rechtsbescherming zouden tot een uiterst terughoudend gebruik moeten leiden. Zoals blijkt uit het hiervoor aangehaalde voorbeeld over het gebruik van inkeergegevens door de AFM heeft – na een afweging van belangen – de fiscale geheimhoudingsplicht het in die casus afgelegd tegen de materiële waarheidsvinding.2 Hoewel (gelukkig) weinig gevallen bekend zijn van bestuursorganen die fiscale gegevens hebben gebruikt die zijn verkregen in strijd met de fiscale geheimhoudingsverplichting, wordt hierna stilgestaan bij enkele (mogelijke) ontwikkelingen.3