4.6.12 Intracommunautaire overbrenging veraccijnsde goederen

Teruggaaf van accijns is onder voorwaarden mogelijk indien de goederen niet bestemd zijn om in de lidstaat waar de accijns is voldaan te worden verbruikt. De ratio van deze teruggaafregeling is te bewerkstelligen dat op het grondgebied van de Gemeenschap slechts éénmaal accijns behoeft te worden voldaan en wel in de lidstaat waar uiteindelijk het verbruik plaatsvindt.1

Teruggaaf van accijns wordt verleend voor goederen welke door een ondernemer zijn overgebracht naar een ondernemer of een publiekrechtelijk lichaam, anders dan als ondernemer, in een andere lidstaat, dan wel in geval van verkopen op afstand: voor goederen die zijn geleverd aan natuurlijke personen of rechtspersonen in een andere lidstaat die niet de hoedanigheid hebben van vergunninghouder van een belastingentrepot, GB of NGB en direct of indirect voor rekening van een in Nederland gevestigde verkoper worden verzonden of vervoerd, en waarvoor de in de lidstaat van bestemming verschuldigde accijns is voldaan overeenkomstig de wettelijke bepalingen van die lidstaat.2 Intracommunautair handelsverkeer van accijnsgoederen die al veraccijnsd zijn, is immers ook mogelijk. In dat geval moet de accijns van goederen die een commerciële bestemming hebben, opnieuw worden voldaan, maar nu in de lidstaat van bestemming.3

Ter verkrijging van de teruggaaf moet de belanghebbende (1) voorafgaand aan de verzending van de accijnsgoederen een verzoek om teruggaaf indienen, (2) de accijnsgoederen vervoeren onder dekking van een AGD en (3) het van de geadresseerde terugontvangen derde exemplaar van het AGD aan de inspecteur overleggen, voorzien van de aantekening door de geadresseerde dat de goederen door hem zijn ontvangen.4 De belanghebbende dient een document te overleggen waaruit blijkt dat de betaling van accijns in het land van bestemming heeft plaatsgevonden. Als in de lidstaat van bestemming een vrijstelling geldt of anderszins geen accijns verschuldigd is, dienen gegevens te worden verstrekt waaruit blijkt dat de accijnsgoederen in de lidstaat van bestemming zijn afgeleverd. Uit die gegevens moet blijken dat de fiscale autoriteit op de hoogte is van de ontvangst van de goederen en dat ter zake een vrijstelling geldt.5