7.5.2.6 Aansprakelijkheid

Naast de vereenzelviging werd de beperkte aansprakelijkheid door de fiscale wetgever als een kenmerk van de rechtspersoon gezien en een belichaming van de zelfstandigheid van de aandeelhouders in de NV (en de BV). Van oudsher zijn wij dan ook vertrouwd met de gedachte dat rechtspersoonlijkheid en beperkte aansprakelijkheid onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn.1 Ook werd door de wetgever gesteld dat deze beperking van de aansprakelijkheid voortvloeit uit de zelfstandigheid van de vennootschap in het bijzonder uit de rechtssubjectiviteit. Dit leidde ertoe dat de rechtspersoon in beginsel uitsluitend zelf aansprakelijk was voor de nakoming van verplichtingen die hij was aangegaan. De aandeelhouders liepen geen ondernemersrisico maar een beleggersrisico. In de wet werd dit voor de NV en later ook voor de BV vastgelegd door de bepaling dat een aandeelhouder niet, zelfs niet door wijziging van de statuten, tegen zijn wil enige verplichting boven de storting tot het nominale bedrag van het aandeel kan worden opgelegd (artikelen 2:81 en 2:192 BW). Deze beperking was mogelijk omdat er in de ogen van de wetgever voldoende effectieve regels van kapitaalbescherming in het NV en BV-recht waren opgenomen die de belangen van de schuldeisers beschermden.