7.3.5 Beoordeling ontbindingsverzoek schuldeiser wiens vordering in faillissement is erkend

Hiervoor is opgemerkt dat indien een vordering niet is betwist door de schuldenaar doch erkend in het faillissement, de betrokken schuldeiser een executoriale titel verkrijgt, wanneer het vonnis van homologatie in kracht van gewijsde is gegaan (art. 159 Fw). In deze situatie wordt er dus van uitgegaan dat de vordering ook door de schuldenaar is erkend, althans niet door hem is betwist.1 Een schuldeiser van een erkende vordering kan derhalve nakoming van een akkoord vorderen en afdwingen. Hij kan echter ook ontbinding van het akkoord verzoeken. In dat kader zal het summierlijk blijken van de vordering in de zin van art. 6 lid 3 Fw weinig problemen moeten opleveren, aangezien het bestaan van de vordering bij de beoordeling van het ontbindingsverzoek in beginsel zal moeten worden aangenomen. De erkenning van de vordering in het faillissement van de schuldenaar, hetgeen blijkt uit het proces-verbaal van de verificatie, maakt dat bij de beoordeling van het verzoek tot ontbinding van het akkoord zonder meer wordt voldaan aan het 'summierlijk blijken van het bestaan van de vordering'. Vast staat immers dat de vordering bij de totstandkoming van het akkoord door niemand is betwist.

Gedurende de verificatieprocedure heeft de schuldenaar (net zoals de curator of een schuldeiser) de mogelijkheid gehad de vordering te betwisten. De schuldenaar heeft hier geen gebruik van gemaakt, de curator en de schuldeisers evenmin. De vordering is hierdoor in het faillissement een erkende vordering geworden en wordt als zodanig op de lijst van erkende vorderingen aangebracht (art. 121 Fw). In verbinding met art. 121 lid 4 Fw heeft deze vordering zelfs kracht van gewijsde zaak. Indien een schuldeiser van een erkende vordering ontbinding van het akkoord vordert, kan de schuldenaar in de ontbindingsprocedure weliswaar de vordering voor het eerst betwisten, maar de vraag is of deze betwisting alsnog zin heeft. Kan de schuldenaar in de ontbindingsprocedure voor het eerst de vordering betwisten en hiermee een verandering aanbrengen in de status van de vordering? De vordering van de verzoekende schuldeiser is zoals gezegd in het faillissement aangemerkt als een erkende, niet-betwiste vordering.2 Dit zal dan ook het uitgangspunt zijn in de ontbindingsprocedure: de vordering is een erkende vordering en daarmee is in beginsel voldaan aan het summierlijk blijken van de vordering.3 Het zal voor de schuldenaar dus niet eenvoudig zijn om het tegendeel aannemelijk te maken. De wetgever heeft de bepalingen aangaande de faillietverklaring mede uit doelmatig oogpunt van overeenkomstige toepassing verklaard op de ontbindingsprocedure. Op het verzoek tot ontbinding moet door de rechter spoedig een beslissing kunnen worden genomen.4 In de procedure is derhalve geen plaats om uitgebreid onderzoek te doen naar de gegrondheid van de vordering. Om deze reden verlangt de wet in deze procedure dat slechts summierlijk hoeft te blijken van het bestaan van de vordering. Indien de schuldenaar in de ontbindingsprocedure voor het eerst de vordering betwist, zal hij aannemelijk moeten maken dat de vordering niet of niet langer bestaat.5

Met betrekking tot de beoordeling van de vraag of de schuldenaar in de toestand verkeert opgehouden te hebben betalen, geldt hetzelfde als hetgeen hiervoor is opgemerkt bij een schuldeiser wiens vordering is betwist. Indien de schuldenaar niet in de toestand verkeert dat hij heeft opgehouden te betalen, kan hij dat verweer voeren in het kader van het ontbindingsverzoek. Dit geldt ook voor het mogelijk ontbreken van pluraliteit van schuldeisers.6