Hoofdstuk 7 Distributieve rechtvaardigheid en de paritas creditorum

De opbrengst die een curator heeft gerealiseerd in het kader van een faillissement, wordt in Nederland verdeeld volgens regels die zijn vastgelegd in de wet en nader zijn uitgewerkt in de jurisprudentie. De paritas creditorum is de hoofdregel1 bij een dergelijke verdeling.2 De paritas creditorum houdt hierbij in dat de opbrengst pro rata wordt verdeeld onder de schuldeisers. De wetgever had ook kunnen kiezen voor een andere verdeelsleutel. In dit hoofdstuk staat de vraag centraal of de paritas creditorum dan wel een andere verdelingsregel in de hiervoor genoemde context als (meest) rechtvaardig wordt ervaren door de populatie (die bestaat uit alle meerderjarige Nederlanders).

Het plan van aanpak is als volgt. Allereerst zoom ik in op het concept distributieve rechtvaardigheid. Vervolgens bespreek ik de toepasbaarheid van dit concept op de verdeling in het kader van een faillissement. Daarna bespreek ik – zonder volledigheid na te streven en uitsluitend voor zover van belang in het kader van de voorliggende onderzoeksvraag – de literatuur over de allocatienormen die distributieve rechtvaardigheid kunnen opleveren. In het verlengde daarvan bespreek ik onder welk type verdeling de paritas creditorum moet worden geschaard. Vervolgens stel ik – in het kader van de beantwoording van de voorliggende deelvraag – de kennislacune vast en formuleer ik een hypothese. Tot slot bespreek ik het uitgevoerde (kwantitatieve) onderzoek waarin deze hypothese nader is onderzocht.