8.4.4 Normalisering rechtspositie ambtenaren

Een vierde voorbeeld van een recente zaak waarin de rechter met vergelijkbare overwegingen van een inhoudelijke beoordeling heeft afgezien, heeft betrekking op de Wet normalisering rechtspositie ambtenaren.1 Deze wet voorziet in een gelijkstelling van de rechtspositie van ambtenaren aan die van werknemers in de private sector en is op 1 januari 2020 in werking getreden. De totstandkoming van deze wet was echter niet onomstreden. Diverse ambtenarenvakbonden meenden dat de Staat gehouden was met hen overleg te voeren en dit ten onrechte had nagelaten. Zij startten daarom een kort geding waarmee zij beoogden te bereiken dat de minister alsnog in overleg zou treden. Dat het wetsvoorstel reeds was aangenomen, stond daar volgens de vakbonden niet aan in de weg, nu het wetsvoorstel nog niet door de Koning was bekrachtigd.

De voorzieningenrechter van de rechtbank en het gerechtshof in Den Haag gingen daar niet in mee. Anders dan de voorzieningenrechter, die de vordering op inhoudelijke gronden had afgewezen, ging het hof in op de gevolgen van deze procedure voor het wetgevingsproces. Volgens het hof kwamen de vorderingen ook in dit geval neer op ingrijpen in dat proces:

Dat de vakbonden niet om een beoordeling van de wet of om een wetgevingsbevel hadden gevraagd, maakte dit volgens het hof niet anders. Nu ieder oordeel gevolgen kon hebben voor het wetgevingsproces, zag het van een inhoudelijke beoordeling af.3