4.7.14 Bewijsregeling handelsdoeleinden

In geval van veraccijnsde goederen die in een andere lidstaat voor handelsdoeleinden voorhanden worden gehouden, wordt de accijns verschuldigd in de lidstaat op het grondgebied waarvan de goederen zich bevinden, door degene die ze voorhanden heeft (bestemmingslandbeginsel).1 Daarnaast geldt, dat van goederen die particulieren voor eigen persoonlijk verbruik hebben verkregen en door hen persoonlijk zijn vervoerd, de accijns wordt geheven in de lidstaat van verkrijging (internemarktbeginsel).2

Ter voorkoming van oneigenlijk gebruik van deze regels wordt opgetreden tegen personen die dergelijke veraccijnsde goederen aankopen voor andere doeleinden dan eigen verbruik, derhalve voor handelsdoeleinden. Om vast te stellen of accijnsgoederen voor handelsdoeleinden zijn bestemd, biedt de Accijnsrichtlijn een begin van een bewijsregeling. De toetspunten zijn de zakelijk status en de beweegredenen van degene die de goederen voorhanden heeft, de plaats waar deze goederen zich bevinden of, in voorkomend geval, de gebruikte wijze van vervoer, elk document betreffende deze goederen, de aard en de hoeveelheid van deze goederen, de indicatieve normhoeveelheden voor eigen verbruik3 en atypisch vervoer in geval van minerale oliën. De lidstaten kunnen zelf een doortimmerde bewijsregeling in het leven roepen, waarvoor de Accijnsrichtlijn deze niet-limitatieve, indicatieve criteria bevat.