6.5.2.0 Introductie

De vennootschap zelf of een door de rechtbank aangewezen herstructureringsdeskundige (zie par. 6.5.2.3 over de deskundige) mag een akkoord aanbieden op het moment dat het redelijkerwijs aannemelijk is dat de vennootschap met het betalen van haar schulden niet zal kunnen voortgaan.1 De aanbieder moet in zijn akkoord alle informatie opnemen die de stemgerechtigde schuldeisers en aandeelhouders nodig hebben om een geïnformeerd oordeel te kunnen vellen over het akkoord.2 Aandeelhouders en schuldeisers zijn stemgerechtigd (en gebonden aan het akkoord) wanneer zij bij het akkoord zijn betrokken, dat wil zeggen wanneer het akkoord hun rechten wijzigt.3 Het is, evenals bij de scheme en de Duitse akkoordprocedure, aan de aanbieder van het akkoord te bepalen of, en zo ja welke, aandeelhouders en schuldeisers hij wil betrekken. Hij mag bepaalde schuldeisers, zoals handelscrediteuren, of aandeelhouders buiten het akkoord laten indien hiervoor een redelijke grond bestaat dan wel indien klassen van schuldeisers of aandeelhouders met een gelijke of hogere rang daarmee (indirect) instemmen.4 De rechten van de schuldeisers of de aandeelhouders die geen partij zijn bij het akkoord wijzigen niet en zij mogen derhalve niet stemmen over het akkoord. Bij een wijziging van rechten van schuldeisers kan worden gedacht aan uitstel van betaling of gedeeltelijke kwijtschelding van een vordering. Een aandeelhouder is, evenals in Duitsland en Engeland, ook betrokken als zijn rechten meer indirect wijzigen, bijvoorbeeld wanneer zijn aandelenbelang verwatert. In de paragrafen 6.5.11.1-6.5.11.3 zet ik verder uiteen wanneer rechten van aandeelhouders wijzigen onder een akkoord.

De WHOA schrijft voor dat de aanbieder van een akkoord moet kiezen tussen een openbare of een besloten akkoordprocedure.5 Een openbare akkoordprocedure is, zoals de naam doet vermoeden, publiekelijk kenbaar. Nederland zal deze aanmelden voor opname in bijlage A van de Insolventieverordening waardoor de openbare akkoordprocedure automatische erkenning geniet in andere EU-lidstaten.6 Een besloten akkoordprocedure vindt daarentegen in stilte plaats en de behandeling van alle verzoeken aan de rechtbank vindt plaats in raadkamer. Een dergelijke procedure valt niet onder de Insolventieverordening. Het is aan de aanbieder7 te bekijken welke procedure past bij de vennootschap en de meeste kans van slagen heeft.

Doorgaans geniet een besloten akkoordprocedure bij zuiver Nederlandse vennootschappen – dat wil zeggen vennootschappen zonder grensoverschrijdende aspecten, zoals activa in andere EU-lidstaten – de voorkeur. Het ontbreken van publiciteit draagt bij aan het bewaren van de rust en het voorkomen van waardeverlies van de onderneming/activa. Openbaarheid is juist een van de redenen dat een surseance wordt gezien als het voorportaal van faillissement.8

De komende paragrafen gaan dieper in op de aanvang van een akkoordprocedure, waaronder de mate van financiële nood waarin een vennootschap zich moet bevinden om gebruik te mogen maken van de akkoordprocedure en onder welke voorwaarden de vennootschap of een herstructureringsdeskundige een akkoord mag aanbieden en ter stemming mag voorleggen aan de betrokken partijen.